Er zijn zo van die dagen waarop je je beter niet teveel vragen stelt. Waarop je liever niet gestoord wordt. En waarop je vooral niet wil kibbelen. Ik blijf het zeggen, maar toch gebeurt het nog. Het werk van een copywriter is soms behoorlijk hard. Het moeilijkste werk op die dagen is een onderscheid maken tussen goede ideeën, ideale ideeën en geniale ideeën. Want op die dagen moet je gewoon volhouden, terwijl de goede ideeën steeds maar blijven binnenstromen.

‘Zeg’, krijg ik nu en dan te horen. ‘Is het niet verschrikkelijk vermoeiend om zo versnipperd te werken als jij doet? Word je daar niet knettergek van?’ De vraag gaat meestal gepaard met hoog opgetrokken wenkbrauwen. Met ‘versnipperd werken’ bedoelt de vraagsteller: voor veel verschillende klanten of opdrachtgevers tegelijk aan de slag zijn. Ik raak altijd een beetje uit het lood geslagen van zo’n vraag. Is er al ooit iemand gestorven van een beetje moe zijn? En vindt de vraagsteller mij een tikje knetter, misschien, dat hij/zij dat zo nodig uit mijn mond wil horen?

Ken je dat gevoel? Je schrijft je in voor een seminarie van een halve dag, schuift wat met prioriteiten op je to-do lijstje en vertrekt vol verwachting. Om dan na enkele uren vast te stellen dat je de ‘nieuwigheden’ eigenlijk kan samenvatten in enkele regeltjes tekst en dat je misschien toch maar beter je ‘lijstje van de dag’ had afgewerkt.

Het is zover: ik kan mijn eerste kaarsje bij Decom uitblazen! Een maand vliegt zo voorbij… Na een, naar mijn zin, veel te lange procedure (geduld is nu eenmaal niet een van mijn sterkste eigenschappen), kreeg ik eind augustus eindelijk het verlossende telefoontje: ik mocht beginnen!